Zoals elke zeeman gedoopt wordt als hij voor het eerste de evenaar passeert zo passeerde ik mijn bakgrens zaterdag 24 januari. Tot die datum bakte ik (er) niet(s van) Mijn doop vond plaats door een geruststellend duo in een fraaie ruimte aan het statige Lange Voorhout (toe maar) omgeven door een aantal bakgretige dames. Alhoewel geruststellend … het duo bleek ernstig aangetast door een virus dat ze graag wilden overdragen. Daarbij spatte de ervaring van hun schorten. Gelukkig stond ik onder bescherming en supervisie van een hartelijk en gedecideerd lid (v) van de menucommissie.
Ik had mij vooraf al bedacht dat ik wat zou leren over roeren, mengen, klutsen en kneden, tijden en temperaturen. Maar dat bakken ook inhoudt, dat je naar gesis moet luisteren en glans moet zien, had ik niet vermoed. Ook verraste het mij, dat je weldegelijk een half ei kunt toevoegen. Voor een eerdere private en overmoedige bakpoging zocht ik daar naar bij AH, maar de geraadpleegde vakkenvuller keek mij toen meewarig aan. Na een zekere periode van koelen en deeg keuren (géén rafelrandjes!) kwam het aan op spuiten. Mijn prenatale soezen bleven van schuchter niveau en de eclairs zouden er later wat hulpbehoevend uitzien, mijn supervisor daarentegen spoot met strakke hand volwaardige deegbollen en kloeke potentiële eclairs. De resultaten waren er naar. Doch niets dan bemoediging en steun. De geweldige Susan en haar bakpartner Rudo overtuigden mij ervan dat ik het geweldig had gedaan. Zij zijn werkelijk kundige workshop-gevers die ondanks alle tekortkomingen, je echt weten op te monteren.
Aan het eind mochten wij huiswaarts met een bakje resultaten. Veel bakken waren goed gevuld met schitterende uitvoeringen van wat de bedoeling was. In mijn bakje zieltogendheid had nog wel een dozijn of wat afgestort kunnen worden. Eenmaal buiten vulde de frisse winterlucht mij met een grote mate van voldoening. Op de Lange Vijverberg bedacht ik dat bakken toch écht leuk is. Dank Susan en Rudo. Maar mijn allergrootste winst was toch wel de uitbreiding van mijn taalbereik. Als taalliefhebber voegde ik een nieuwe term toe aan mijn eloquentie: ‘vergevingsgezind deeg’. Wauw. Kom er eens om. Opgetekend in een workshop van 2 lieve mensen op het Lange Voorhout 32 in Den Haag. Een betere plek is er niet.
Berichtje van de webmaster: Deze foto is van de eerste workshop. Wil je andere foto's en de groep van Erik zien? Kijk dan in ons fotoalbum.